za pomocą komputera
Wykorzystanie techniki osadzania obiektów OLE.
Stosowanie pól kombi.
1.
Do tworzenia złożonych dokumentów, skłądających się z wielu elementów
wykonywanych w różnych aplikacjach w systemie Windows, służy specjalna
technika obiektowa zwana OLE (Object Linking and Embedding -
wiązanie i osadzanie obiektów). Pozwala ona na wykorzystanie obiektów
pochodzących z jednej aplikacji w innym programie. Obiektem może być
pewien fragment lub cały dokument utworzony za pomocą aplikacji
pracującej w systemie Windows, np.: może to być rysunek utworzony za
pomocą dostępnego w systemie Windows programu graficznego Paint.
Aplikację,
której dokument lub jego fragment będzie obiektem techniki OLE,
nazywamy aplikacją źródłową (bazową) lub serwerem OLE. Z kolei
aplikację, w której można dokonać osadzenia lub połączenia obiektu OLE,
nazywamy często aplikacją docelową lub klientem OLE. Na przykład gdy w
dokumencie edytora tekstu osadzimy lub połączymy z nim rysunek programu
Paint, to program Paint jest serwerem OLE, natomiast edytor tekstu
klientem OLE.
Osadzanie obiektów
polega na ich umieszczaniu w dokumencie docelowym wraz z zapamiętaniem
nazwy aplikacji serwera, z której obiekt ten pochodzi. Dwukrotne
kliknięcie myszką w obrębie osadzonego obiektu w dokumencie docelowym
spowoduje uruchomienie aplikacji serwera.
Łączenie obiektów
polega na tym, że w dokumencie docelowym jest umieszczany obiekt oraz
informacja nie tylko o aplikacji serwera, ale także o dokumencie
źródłowym. Dzięki temu każda zmiana dokonana na obiekcie w pliku
źródłowym automatycznie będzie uwzględniana w dokumencie docelowym,
którym znajduje się połączony obiekt
2. Opracowanie arkuszy testu
Test
zawiera 10 formatek do dziesięciu zestawów pytań i odpowiedzi, jedną
tabelkę z numerami pytań i numerami odpowiedzi zdającego test oraz
tabelkę z danymi zdającego: Nr w dzienniku, Nazwisko, Imię, Klasa.
Wybór
odpowiedzi jest ograniczony do trzech możliwości: A, B i C. aby nie
można się było pomylić, obsługę wyboru litery przeprowadzimy za pomocą
pola kombi z paska Formularze. Działanie tego pola polega na
pobraniu danych wejściowych, które mają się w nim pojawić i
umieszczeniu w innej komórce łącza przechowującego liczbę odpowiadającą
danej wejściowej. Po wstawieniu pola kombi klikamy na nim prawym
przyciskiem myszy i z menu podręcznego wybieramy pozycję Formatuj formant.
W polu Zakres wejściowy wskazujemy komórki, do których wcześniej wpisaliśmy litery A, B i C;
w polu Łącze komórki podajemy adres komórki, gdzie ma się znaleźć odpowiedź;
a w polu Linie rzutu podajemy liczbę pozycji w polu kombi - w naszym przypadku 3.
Litera
A jest na pierwszej pozycji zakresu wejściowego, B na drugiej, a C na
trzeciej. Odpowiadające im liczby będą zatem przedstawiały się
następująco: A-1, B-2, C-3. w ten sposób wybrana litera odpowiedzi
zostanie zamieniona na liczbę w tabelce z odpowiedziami. Zakres
wejściowy jak i łącze komórki mogą się znajdować w dowolnym miejscu
arkusza.
Tworzenie tabelek w drugim arkuszu-Wyniki.
Pierwsza z nich składa się z następujących pól:
- Nr pytania
- Odpowiedzi ucznia - łącze do analogicznych danych z arkusza 1 (Test)
- Odpowiedzi poprawne
- Wyniki - kolumna porównująca odpowiedzi ucznia(Test) z prawidłowymi odpowiedziami w arkuszu 2 (wyniki) za pomocą funkcji warunkowej. Z
której wynika, że jeśli uczeń odpowiedział prawidłowo - otrzymuje 1 pkt,
jeśli nieprawidłowo - 0 pkt. Funkcje tę wprowadzamy do pierwszej
komórki i kopiujemy aż do ostatniej komórki w tej kolumnie.
Druga z nich składa się z następujących pól:
-Nr w dzienniku,
- Nazwisko,
- Imię,
- Klasa - zawiera łącze z arkuszem uczniowskim Test
- Punkty - zawiera formułę sumującą punkty ucznia z Tabeli 1 - kolumna Wyniki
- Ocena - zawiera formułę łączącą nazw ocen z Tabeli nr 3 z kolumny Ocena. Można tu użyć formuły ZŁĄCZ.TEKSTY
spowoduje ona, że przy danych ucznia wyświetli się zawsze jedna z ocen z
dowolnej komórki kolumny, w której są one obliczane.
Trzecia z nich składa się z następujących pól:
- Liczba pytań - w jednej komórce (np.: G9) tej kolumny wprowadzamy funkcję liczącą nasze pytania np.: ILE.NIEPUSTYCH, która policzy liczbę pytań występujących w teście pobierając dane z Tabeli 1 i kolumny Nr pytania
- Kryteria
- tu wyliczymy stosunek punktów otrzymanych do liczby wszystkich
punktów. Jak łatwo się zorientować, max liczba punktów odpowiada
liczbie pytań. Pytań jest 10 (załóżmy, że Liczba pytań znajduje się w
komórce G9), ocen jest 6 i max liczba odpowiada ocenie celującej,
możemy przyjąć następujące rozwiązanie:
-ndst. - G9 * (1/6)= 1,67
- dop - G9 * (2/6)= 3,33
- dst - G9 * (3/6)= 5,0
- db - G9 * (4/6)= 6,67
- bdb - G9 * (5/6)= 8,33
- cel - G9 * (6/6)= 10,0
Pozostaje jedynie kwestia przyporządkowania wyliczonej proporcji do konkretnej oceny.
- ndst. < 3,33
- dop >= 3,33 oraz < 5,0
- dst >=5,0 oraz < 6,67
- db >= 6,67 oraz <8,33
- bdb >= 8,33 oraz < 10
- cel = 10
- Skala ocen - pomocnicza kolumna
- Ocena
- najważniejsza kolumna, w której są zamieszczone formuły
"wystawiające" odpowiednią ocenę na podst. Wyliczonej wartości
proporcji. Zaczynając od pierwszej komórki tej kolumny wprowadzamy
następujące formuły:
ndst
=JEŻELI($F$4 < H10;"ndst";"")
dop
=JEŻELI(ORAZ ($F$4 > = H10; $F$4 < H11 );"dop";"")
dst
=JEŻELI(ORAZ ($F$4 >= H11; $F$4 < H12);"dst";"")
db
=JEŻELI(ORAZ ($F$4 >= H12; $F$4 < H13);"db";"")
bdb
=JEŻELI(ORAZ ($F$4 >= H13; $F$4 < H14);"bdb";"")
cel
=JEŻELI( $F$4= H14;"CEL";"")
UWAGA: zablokowana (przykładowa) komórka $F$4 to komórka Punkty (tabelka z danymi i oceną ucznia)
Adresy: H10 do H14 to komórki z kolumny Kryteria
Adres
z liczbą punktów znajduje się w trybie bezwzględnym po to, aby można
było formułę, która go zawiera, kopiować do innych komórek bez zmian
adresu komórki z liczbą punktów (F4).
ARKUSZ 2 - WYNIKI
ARKUSZ 1 - TEST